علیرضا بدیع

ماه و ماهی | علیرضا بدیع

شعر ماه و ماهی از علیرضا بدیع

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی …

اندوه بزرگی ست زمانی که نباشی !

آه از نفس پاک تو و صبح نشابور

از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی …

پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار

فیروزه و الماس به آفاق بپاشی !

ای باد سبک سار ! مرا بگذر و بگذار !

هشدار ! که آرامش ما را نخراشی …

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم !

اندوه بزرگی ست چه باشی.. چه نباشی …

ارزیابی کنید :
[تعداد: 0    میانگین: 0/5]
برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن